.

• خانه
• کودک و نوجوان
  • شعر کودک
  • ادبیات کودک
  • نشریات کودک
  • ادبیات نوجوان
• بزرگسال
  • ادبیات بزرگسال
  • پرسش های بی پایان
  • فلسفه و زندگی
  • پرسش های بی پایان
• کاربران
  • خرید کتاب
  • کتب گویا
  • کتب پارچه ای
  • تازه های سایت
• پشتيباني
  • درباره ما
  • یاریگران ما
  • تماس با ما
  • مدیر سایت
• French
• English
• Esperanto
• Persian

ادبیات بزرگسال

کنیپر

6 نوامبر

مسکو _ عصر

آنتون عزیز، به عکس تو نگاه می کردم نشستم برایت نامه ای بنویسم. احساس خجالت می کردم. من باید پیش تو می بودم. خودم را به خاطر این که از تأتر دست نکشیده ام نفرین کردم. اصلاً نمی دانم چه ام هست. و این مرا خشمگین می کند. حتی از فکر این هم نفرت دارم که تو آن جا تنها در ملال و اندوه باشی و من به جای این که به احساسم گوش کنم خودم را این جا با کارهای بی نتیجه مشغول کنم. چه چیز جلو مرا می گیرد؟! پس من به یک نیمه آلمانی کوچولو نیاز دارم!

چرا همه اش این جمله تو را که: « یک نیم آلمانی که بتواند سرت را گرم کند و زندگی ات را پر کند » به خاطر می آورم؟ چرا چیزی که می گویی آن قدر برایم روشن است؟ می دانم درباره ام چه فکر می کنی. اما شاید نه.

سر در گم هستم. با خودم در جنگم. می خواهم از میان این پریشانی مثل یک انسان بیرون بیایم.

فکر می کنم خیلی پراکنده می نویسم و تو نخواهی توانست منظورم را بفهمی. اما سعی کن تنها کلمه ها را نخوانی.

این زمستان را چگونه سر خواهم کرد؟! آنتون برایم زود بنویس. بگو که دوستم داری. این احساس خوبی به من می دهد. من وقتی می توانم زنده باشم که کسی دوستم داشته باشد. به این نتیجه رسیده ام.

من خیلی ضعیفم آنتون! آنتون!

زندگی چه چیزهایی به ما می دهد و چه راحت از دست شان می دهیم. چه قدر وحشتناک بود وقتی به این نتیجه رسیدم که آدم بی ارزشی هستم. وحشتناک.

222

چخوف

7 نوامبر

یالتا

داری مثل شکم باره ها می شوی. در همه نامه هایت صحبت از غذاست و این که من چه قدر می خورم. عزیزم من زیاد می خورم. لطفاً نگران نباش. شیر نمی خورم چون اصلاً در یالتا نیست. اما ناهار و شام را مثل گاو می خورم به اندازه ده نفر.

می خواهی از تأتر دست بکشی؟ از نامه ات چنین برداشت کردم. واقعاً؟ خیلی با دقت فکر کن عزیزم و بعد تصمیم بگیر. زمستان دیگر من به مسکو خواهم آمد. تصمیم این است.

از سواستوپول با کالسکه آمدم. شوخی نمی کنم و بدتر از همه چیز این است که کالسکه ران هر دقیقه به دقیقه جیبم را خالی کرد. مدت زیادی برای تعمیر معطل شدیم و ساعتی 3 روبل پرداختیم...

امروز موش گرفتم. دیگر نمی توانند بگویند که من کاری نمی کنم...

هنوز نامه مفصلی از تو به دستم نرسیده است. نامه ای که در آن از چیزهای گوناگون صحبت کرده باشی. من واقعاً از نامه هایی که تو در آن چیزهای مختلف می نویسی خوشم می آید.

ترسم از این است که خسته ات می کنم و کم کم داری از من فاصله می گیری وحشتم را از این روشن تر نمی توانم بیان کنم.

هوا آرام است اما دارد سرد می شود و تمیز. زمستان به زودی سر می رسد. با لوژنسکی ناهار خوردی؟ تا حال به خانه اش نرفته ام.

روی هم رفته میکاییل کریمر را بسیار خوب اجرا می کنید. استانیسلاوسکی بسیار خوب است و اگر منتقدین ما فکری بازتر و خلاقانه تر داشتند نمایشنامه موفقیت درخشانی پیدا می کرد.

از یاد نبر که شوهری داری. فقط به یاد داشته باش! باغ خوب است. اما حیف من از طبیعت این جا بدم می آید. سرد است. ای کاش تصمیم می گرفتی دو سه روز در یالتا می ماندی! همه سفر یک هفته طول می کشید. می توانستم در سواستوپول تو را ببینم... در سواستوپول می توانستم با تو زندگی کنم... هان؟... خدا پشت و پناهت.

دوستت دارم. مدت هاست که این را می دانی. تو را 1013212 بار می بوسم. مرا از خاطر نبر.

شوهر تو آنتونیو

222

کنیپر

8 نوامبر

مسکو _ صبح

محبوب عزیزترین. لطفاً عصبانی نباش. اگر این چند روز آینده نامه هایم کوتاه شوند و یا یک روز را از قلم بیندازم. فردا اسباب کشی داریم. امروز همه چیز را بسته بندی می کنیم و بعد اوضاع را سامان خواهیم داد. کلی کار داریم. سقف اتاق های طبقه اول در آپارتمان تو بسیار بلند هستند و نورگیر و بنابر این امید زیادی هست که بتوانم چشمان زیبا و با احساس تو را خوب ببینم. البته اگر زمستان زیاد سخت نگیرد. درست است؟... آیا دلبند من دندان هایش را تمیز می کند...

دیروز « سه خوهر » را خوب اجرا کردیم...

نقش جولیا در رویا را با کلماتی جویده جویده اجرا می کنم. با لیلینا صحبت کردم. توانش را ندارد و گفت که امکان ندارد بتواند صبح ها تمرین کند و شب ها اجرا...

سلامت باشی و شاد عشق من. تو را، سرت را، سینه ات را، چشمانت را، هزاران بار می بوسم و مدتی طولانی بر آن ها خیره می شوم.

هاپوی تو

222

چخوف

2 ژانویه

یالتا

امروز دو نامه یک جا رسید محبوبم. متشکرم! و مادر هم نامه ای از تو داشت. سرزنش کردن اصلاً خوب نیست. اگر تو در مسکو زندگی می کنی چیزی است که ما دو تایی خواسته ایم. مادر نه عصبانی است و نه شکایتی دارد.

امروز با وجود سرمای دو درجه زیر صفر رفتم شهر و موهایم را و ریشم را کوتاه و مرتب کردم شاید تو بیایی. تو بسیار خرده گیر هستی و من باید مرتب و تمیز باشم. اصلاً. ناراحت نباش هنوز وقت هست. تا حال 11 جلد نوشته ام _ شوخی نیست. وقتی 45 سالم شد 20 جلد دیگر هم خواهم نوشت. عصبانی نباش همسر عزیزم! درست است که نمی نویسم اما در عوض آن قدر می خوانم که به زودی بسیار خردمند خواهم شد.

حالا ژانویه است و هوای بد شروع می شود با باد، گِل، سرما و فوریه هم می آید با توفان هایش. یک مرد متأهل بدون همسرش در این ماه ها بدبختی می کشد. کاش همان طور که قول داده ای آخر ژانویه بیایی!

تو می دانی من چه قدر دوستت دارم هاپو؟ یا عین خیالت نیست؟ می دانی که تو را چه قدر زیاد دوست دارم...

شوهرت آنتون

222

کنیپر

3 ژانویه

مسکو

کاش می دانستی که در عکس قیافه ات چه قدر شیرین است! چه صورت آرام و فوق العاده ای! تو را بوسیدم. خیلی خوشحالم که قرار است دکتر آلتوشسولر را ببینم. این یعنی دیدن پاره ای از تو. ولی چرا امروز او را در جلسه ندیدم؟ ...

به تو فکر کردم. محبوب عزیزترین من هستی! آیا مرا خیلی زیاد دوست داری؟ چگونه می خواهیم همدیگر را ببینیم؟ باید در این باره با من صحبت کنی و من هم با تو صحبت کنم. به نظر می رسد که تو را بیشتر دوست خواهم داشت، در برابرت زانو خواهم زد و به تو نگاه خواهم کرد و بر افکار شادی که در مغزم است لبخند خواهم زد...

فردا دوباره گورکی را تمرین می کنیم...

خوشحالم که خوب غذا می خوری. ماشا از دست من عصبانی است؟ بگو نباشد. من هر روز برایت نامه می نویسم، روز را نمی بینم، در تأتر مشغول هستم. پنج شب پشت سر هم اجرا داشتم و روزها هم « آدم های کوچک » را تمرین می کنم. او هم نامه ای به من نمی نویسد که باید بنویسد. او به زودی خواهد آمد و همه چیز را به من خواهد گفت که خیلی جالب تر از نوشتن خواهد بود...

هاپو

دوستت دارم آنتوان! دوستت دارم! دوستت دارم!